Coco treedt op voor 'jonge mannen tot 88 jaar' van de Zocieteit in de Barderij aan de Zeedijk Zocieteit 15/9/2007. Terugdenkend aan het optreden van Coco Coquette op zaterdagavond 15 Septemberin de kelder van de Barderij blijft vooral een sterk gevoel van afwisseling bij of tegenstelling zo men wil. Direct al bij binnenkomst kreeg iedereen een handje en stelde Coco, gehuld in zwart met goud, zich voor; het welkom van de Zóciëteit was wat magertjes maar dat lag misschien aan de afwezigheid van de officiële gastheer. Maar dat er aan 't eind geen bloemetje voor Coco was ...Terwijl ze zich toch wel een toegift liet ontfutselen, ik scan, dus ik ben van de cassiëre uit de zeevrouw! Verder was de opkomst wat aan de krappe kant, zeker vergeleken met (en misschien juist daardoor) de overweldigende belangstelling voor de film op vrijdagavond. Coco zelf deed me in eerste instantie sterk aan Lady Di denken (maar dan wat ouder en in een overbeschaafd grijs jurkje) al zag je en profil wel een héél andere neus... Het kapsel na de pauze leek anderzijds geïnspireerd op de Marianne op vroegere Franse postzegels met daarbij een woest geblokt ensembletje... Verder werd er voor de pauze een soort muzikale levensloop gevolgd vanaf 't circus uit de Kaukasus tot Amsterdam, met een wereldwijf van een grootmoeder; daarna was 't gewoon 'Coco solo'... En ja, 't niveau was ook wat wisselend: de tekst was soms héel spitsvondig en de Lambethwalk vond ik érg aardig net als Sonneveld's, Er staat een huis, via de tekst gekoppeld aan de kleine dingen, héél origineel... maar bij rauwe nummers met flink wat decibels raakte 't publiek de tekst kwijt en Coco soms de toonhoogte; nou ja, lalala is ook niet zó interessant en de zaal meekrijgen, óch... en iedereen mocht 'r wél kietelen! Echt jammer, want onnodig, was de gammele techniek: 't geluid viel met enige regelmaat uit en de juiste signalen naar Gerard, die tenslotte geen geluidstecnicus is en z'n eigen werk te doen had, waren niet van tevoren afgesproken. Als nou die gabber die net op tijd binnenkwam om zich voor te stellen als de boswachter van Schagen (eigenlijk was-ie de notaris maar een kniesoor die dáár op let) er nou van 't begin af aan bij was geweest en voor 't geluid had gezorgd was 't daar vást een stuk beter mee gegaan... Maar alles bij elkaar toch een leuke, onderhoudende avond. … M.V.